W niezwykłej rozmowie poeta Ernest Bryll opowiada o tym, jak jego stryjowie strzelali do siebie z dubeltówek, dziadek zbierał egzotyczne motyle, a babka uczyła go barwnej polszczyzny. Przyznaje się do pomyłek z młodości i odkrywa, czym jest dla niego starość. Z historii życia i drogi twórczej wzbogaconej o wiersze wyłania się portret wyjątkowego, pełnego pokory do świata i ludzi, człowieka.


Dopełnieniem książki jest płyta z nagraniem wybranych wierszy w interpretacji Ernesta Brylla i jego opowieścią zainspirowaną poezją, a więc codziennością, życiem, ludźmi, aniołami…


..........................

Fragment z książki:

Jaki powinien być, Erneście, początek opowieści o poecie jako człowieku?


To jest okropnie prowokacyjne pytanie! Czy poeta to półzwierzę, nie człowiek? Chociaż… jeśli się dobrze zastanowić… Myślę, że pisanie poezji jest, nawet jeśli wzięte w bardzo duży cudzysłów, elementem choroby psychicznej. Wypływa ze skłonności do wyrażania własnych myśli innym. Na szczęście, obok rzeźby czy malarstwa, poezja jest względnie bezpiecznym dla ludzkości sposobem wyrażania siebie w przeciwieństwie do polityki czy militariów. Gdybym był normalny, to mając tak dobre wykształcenie humanistyczne, filologiczne, a także z historii sztuki, powinienem rozważać zagadnienia, które mnie interesują, sprawy, których muszę dotknąć, w zaciszu biblioteki. Otwierałbym tam katalogi i znajdował mnóstwo książek na frapujące mnie tematy, notował najcenniejsze myśli, zastanawiał się nad nimi, a nawet napisał pracę porównawczą, jak do pewnych spraw podchodzono w różnych okresach. W przypadku poezji mógłbym się pozachwycać wierszami, jakie przez tysiąclecia napisało wielu moich poprzedników.

Tymczasem ja koniecznie chcę wyrazić to, co mam do powiedzenia. Jestem bezczelny wobec zastanej sztuki! Omijam biblioteki albo wchodzę do nich i mówię: „A teraz wam pokażę!”. I przez chwilę muszę mieć głębokie przekonanie, że to, co piszę, wniesie coś niebywałego. Inaczej – po co tworzyć? Wtedy lekko tracę rozum – mam przez chwilę poczucie dotykania Istoty Rzeczy – a po jakimś czasie, nawet jeśli napisałem coś naprawdę dobrego, stwierdzam, że wcale nie jest lepsze niż wszystko, co powstało dawniej.


Omijam biblioteki albo wchodzę do nich i mówię: „A teraz wam pokażę!”.

-------------------

Spis treści


Muszę mieć głębokie przekonanie,

że to, co piszę, wniesie coś niebywałego


Dzięki Bogu, że byłem głupi

i nie oszalałem na punkcie komunizmu


Jestem z pokolenia,

które właściwie domu dzieciństwa nie miało


Nie odczuwam w sobie naznaczenia wojną


Małgosia jest najważniejsza,

więc muszę jej dać najwięcej


O wierze i życiu

powinno się rozmawiać za pomocą poezji


Doszedłem do Boga,

który jest straszliwie człowieczy


O trzeciej nad ranem czuję,

że świat waży się na dwie strony


Niektóre rzeczy rozumiem już tylko teoretycznie


Umiałem pozbyć się siebie

i znaleźć w miejscu, które czyni innym


Ernest Bryll

Życiorys i droga literacka


---------------


ERNEST BRYLL

Życiorys i droga literacka


Urodził się 1 marca 1935 roku w Warszawie, gdzie obecnie mieszka. Dzieciństwo spędził w Komorowie Starym koło Ostrowi Mazowieckiej oraz w Gdyni. W 1956 roku ukończył studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Jego pierwszy tomik wierszy ukazał się w 1958 roku. Przez wiele lat był krytykiem filmowym, pracował jako kierownik literacki Teatru TV oraz jako szef lub kierownik literacki kilku zespołów filmowych. Autor audycji telewizyjnych dotyczących kultury. Twórca licznych tomików poezji, sztuk scenicznych, oratoriów, musicali i programów telewizyjnych. Tłumacz z języka irlandzkiego, czeskiego, jidish.

1955-1956 dziennikarz w Po Prostu

1957-1960 w zespole Współczesności

1963-1967 kierownik literacki Teatru Telewizji

1967-1968 kierownik literacki zespołu filmowego Kamera

1969-1970 uczestniczył w programie dla pisarzy w Iowa University (International Writing Program at Iowa University, USA)

1970-1974 kierownik literacki Teatru Polskiego w Warszawie

1974-1978 dyrektor Polskiego Instytutu Kultury w Londynie

1978-1979 wykładowca na wydziale filmu Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach

1978-1983 kierownik artystyczny zespołu filmowego Silesia w Katowicach. W wyniku stanu wojennego zespół został rozwiązany.

1984-1985 doradca literacki zespołu filmowego Oko

1989 wykładowca na uniwersytecie Sunny University, Albany USA. Cykl wykładów i seminariów w innych amerykańskich uniwersytetach

1991-1995 Ambasador RP w Republice Irlandii (Pierwsza Ambasada RP w stosunkach polsko-irlandzkich)

1995-1998 doradca literacki 2 programu TVP

1998 do marca 2001 konsultant telewizji Wizja TV

2002 konsultant Tele 5

2003-2007 konsultant Telewizji Puls